„Dar ce am scris, şi cum am scris, am scris…” Îndelung studiat, târziu recunoscut, fixat prin clişeistica şcolară, familiar tuturor, întreţinând, amăgitor, iluzia accesibilităţii, cu judecăţi stabilizate şi o clasicitate de necontestat, fenomenul Creangă impune prin singularitate. Iar exegeza, impresionând prin bogăţie, îndatorată unor grile şi standarde de lectură, inevitabilCiteşte
